Ενδιαφέρων

Η Δάφνη άφησε το ποτήρι της να πέσει. Το κρυστάλλινο ποτήρι έσπασε στο πάτωμα. Κανείς δεν έδωσε σημασία. Όλα τα βλέμματα ήταν στραμμένα στο μικρό μεταλλικό κουτί που

Η Ειρήνη έκλεισε αργά την πόρτα του δωματίου της. Τα χέρια της έτρεμαν. Όχι από θυμό. Από λύπη. Εξήντα οκτώ ετών. Χήρα εδώ και μια δεκαετία. Και πρώτη

Ο Νικόλας κοίταζε τη φωτογραφία ξανά και ξανά. Κάθε φορά έβλεπε το ίδιο πράγμα. Τα ίδια μάτια. Το ίδιο σχήμα προσώπου. Το ίδιο χαμόγελο. Ήταν αδύνατον. Το κορίτσι

Η κοπέλα κοίταξε τον Ανδρέα με εμφανή αμηχανία. «Συγγνώμη… σας ξέρω;» Ο Ανδρέας δεν μπορούσε να μιλήσει. Τα μάτια του ήταν καρφωμένα στο μενταγιόν. Ήξερε κάθε γρατζουνιά πάνω

Κανείς δεν κουνήθηκε. Κανείς δεν ανάσαινε. Η σιωπή απλώθηκε σε ολόκληρη την αίθουσα. Η Βαλεντίνα παρακολουθούσε τον Αντριάν να προσπαθεί να διατηρήσει την ψυχραιμία του. Όμως ήταν ήδη

Η σιωπή ήταν τόσο απόλυτη που μπορούσε κανείς να ακούσει το βουητό από τα φώτα του εστιατορίου. Ο ιδιοκτήτης, ο Ρικάρντο Μέντες, εξακολουθούσε να κοιτάζει τη φωτογραφία. Τα

Ο Αλεχάντρο ένιωσε την καρδιά του να χτυπά με δύναμη μέσα στο στήθος του. Η φωνή ακούστηκε ξανά. Ήταν αδύνατον. Απλώς αδύνατον. Γιατί ανήκε στον Γκαμπριέλ Μόντες. Τον

Ο κόσμος γύρω μου εξαφανίστηκε. Υπήρχαν μόνο εκείνα τα λόγια. «Η μαμά μου πιστεύει ότι έχετε πεθάνει.» Κοίταξα το κοριτσάκι. Ύστερα τη γυναίκα που στεκόταν κάτω από τα

Σε όλη τη διαδρομή ήμουν πεπεισμένος ότι είχε γίνει κάποιο λάθος. Δεν μπορούσε να συμβαίνει πραγματικά. Άνθρωποι σαν κι εμένα δεν τους έστελναν λιμουζίνες. Δεν λάμβαναν προσκλήσεις. Δεν

Η σιωπή ήταν απόλυτη. Ούτε ένας βήχας. Ούτε ένας ψίθυρος. Ούτε ο παραμικρός ήχος από καρέκλα. Όλο το αμφιθέατρο είχε στραμμένο το βλέμμα του στον Αντριάν. Και στο