Η Κλερ πήρε τη σακούλα με τα δικά της ψώνια και έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω.
Ο Ντάνιελ πλήρωσε τελικά τον λογαριασμό της μητέρας του.
Όλη τη διαδρομή προς το σπίτι δεν αντάλλαξαν ούτε μία λέξη.
Μόλις μπήκαν μέσα, εκείνος έκλεισε δυνατά την πόρτα.
«Με εξευτέλισες μπροστά σε όλο το κατάστημα!»
Η Κλερ άφησε ήρεμα τα ψώνια στον πάγκο.
«Όχι.»
«Απλώς αρνήθηκα να συνεχίσω να πληρώνω για ανθρώπους που θεωρούν τα χρήματά μου δεδομένα.»
Η Πατρίσια μπήκε πίσω τους.
«Ντάνιελ, μην της δίνεις σημασία. Θα της περάσει.»
Η Κλερ χαμογέλασε.
«Έχει δίκιο.»
«Θα μου περάσει.»
«Μόλις τελειώσουμε με αυτό.»
Άνοιξε τον χαρτοφύλακά της.
Έβγαλε έναν μπλε φάκελο.
Τον ακούμπησε στο τραπέζι.
Ο Ντάνιελ συνοφρυώθηκε.
«Τι είναι αυτό;»
«Οι φωτοτυπίες από όλα όσα κρατούσες στο κάτω συρτάρι του γραφείου.»
Το χαμόγελο της Πατρίσια εξαφανίστηκε.
Η Κλερ άνοιξε τον φάκελο.
Τραπεζικά αντίγραφα.
Μεταφορές χρημάτων.
Κρυφές επενδύσεις.
Και μία σύμβαση αγοράς διαμερίσματος.
Στο όνομα της Πατρίσια.
Με χρήματα από τον κοινό οικογενειακό λογαριασμό.
«Τι…»
Ο Ντάνιελ δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση.
«Το αγόρασες πριν από οκτώ μήνες.»
«Χρησιμοποιώντας τις οικονομίες μας.»
Η Πατρίσια έκανε ένα βήμα πίσω.
«Δεν είναι όπως φαίνεται.»
Η Κλερ έβγαλε ακόμη ένα έγγραφο.
«Είναι ακριβώς όπως φαίνεται.»
«Και ο δικηγόρος μου έχει ήδη όλα τα αντίγραφα.»
Ο Ντάνιελ γύρισε προς τη μητέρα του.
«Μου είπες ότι ήταν προσωρινό…»
Εκείνη απέφυγε το βλέμμα του.
«Ήθελα απλώς λίγη ασφάλεια.»
Η Κλερ τον κοίταξε ήρεμα.
«Εσύ φώναζες επειδή δεν πλήρωσα το χαβιάρι.»
«Εγώ ανακάλυψα ότι πληρώνω εδώ και μήνες μια δεύτερη ζωή πίσω από την πλάτη μου.»
Στο σπίτι επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Η Πατρίσια κάθισε αργά στην καρέκλα.
Ο Ντάνιελ κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πλέον να δικαιολογήσει τίποτα.
Η Κλερ πήρε τα κλειδιά της.
«Από αύριο, όλα θα τα αναλάβουν οι δικηγόροι.»
Έκλεισε απαλά την πόρτα πίσω της.
Δεν ένιωθε θυμό.
Μόνο ανακούφιση.
Γιατί μερικές φορές η πιο ακριβή αγορά στη ζωή δεν είναι το χαβιάρι ή ο σολομός.
Είναι τα χρόνια που ξοδεύεις πληρώνοντας το τίμημα της σιωπής σου.