Ο Νώε άνοιξε αργά το γράμμα.
Τα δάχτυλά του έτρεμαν.
Η μικρή Μία κρατούσε ακόμα το χέρι του, χωρίς να καταλαβαίνει γιατί ο μεγάλος αδελφός της είχε ξαφνικά χλομιάσει.
Η πρώτη σελίδα ήταν γραμμένη με τον γνώριμο γραφικό χαρακτήρα της μητέρας του.
«Αγαπημένε μου Νώε.
Αν κρατάς αυτό το γράμμα, σημαίνει ότι εγώ και ο πατέρας σου δεν είμαστε πια κοντά σας.
Και σημαίνει επίσης ότι η Μία είναι αρκετά μεγάλη ώστε να αρχίσει να κινδυνεύει.»
Ο Νώε ένιωσε την ανάσα του να κόβεται.
Συνέχισε να διαβάζει.
«Η Μία δεν είναι ο πραγματικός στόχος.
Εσύ είσαι.
Αλλά θα προσπαθήσουν να τη χρησιμοποιήσουν για να φτάσουν σε εσένα.»
Ο δικηγόρος στεκόταν σιωπηλός.
Ήξερε ήδη το περιεχόμενο.
«Τι σημαίνει αυτό;» ψιθύρισε ο Νώε.
Ο άντρας απάντησε ήρεμα.
«Διάβασε μέχρι το τέλος.»
Ο Νώε γύρισε τη δεύτερη σελίδα.
«Πριν γεννηθεί η Μία, ο πατέρας σου ανακάλυψε ότι ένας από τους συνεταίρους του έκλεβε εκατομμύρια από το οικογενειακό καταπίστευμα που δημιούργησε ο παππούς σας.»
Ο νεαρός συνοφρυώθηκε.
Δεν είχε ακούσει ποτέ για καταπίστευμα.
«Δεν μιλήσαμε ποτέ γιατί φοβόμασταν ότι θα σας έβαζαν σε κίνδυνο.
Οι άνθρωποι που εμπλέκονται είναι ισχυροί.
Και γνωρίζουν ότι η μοναδική νόμιμη κληρονόμος όλων των περιουσιακών στοιχείων είναι η Μία.»
Ο Νώε σταμάτησε να διαβάζει.
«Η Μία;»
Ο δικηγόρος έγνεψε.
«Οι γονείς σου άλλαξαν τη διαθήκη λίγο πριν από το δυστύχημα.»
Ο Νώε ένιωσε το στομάχι του να σφίγγεται.
«Το δυστύχημα…»
Ο άντρας τον κοίταξε σοβαρά.
«Η αστυνομία το χαρακτήρισε τροχαίο.»
«Όμως οι γονείς σου πίστευαν ότι κάποιος τους παρακολουθούσε μήνες πριν.»
Η μικρή Μία τράβηξε απαλά το μανίκι του.
«Νώε… πάμε για παγωτό;»
Τα μάτια του γέμισαν δάκρυα.
Γονάτισε μπροστά της.
«Θα πάμε, πριγκίπισσά μου.»
Της χάιδεψε τα μαλλιά.
«Πάντα θα πάμε.»
Ο δικηγόρος τού έδωσε ακόμη έναν μικρό μεταλλικό φάκελο.
Μέσα υπήρχε ένα κλειδί.
«Αυτό ανοίγει μια θυρίδα.»
«Εκεί βρίσκονται όλα τα αποδεικτικά στοιχεία.»
«Από σήμερα, θα σε βοηθήσω να προστατεύσεις την αδελφή σου, όπως υποσχέθηκα στους γονείς σας.»
Τις επόμενες εβδομάδες, ο Νώε έμαθε μια αλήθεια που δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί.
Οι γονείς του δεν ήταν απλοί άνθρωποι που πάλευαν να τα βγάλουν πέρα.
Είχαν περάσει χρόνια χτίζοντας μια επιτυχημένη εταιρεία επενδύσεων μαζί με τον παππού του.
Λίγο πριν πεθάνουν, είχαν αποκαλύψει οικονομική απάτη εκατομμυρίων.
Τα στοιχεία βρίσκονταν ασφαλή μέσα στη θυρίδα.
Και η νόμιμη ιδιοκτησία όλων των περιουσιακών στοιχείων είχε μεταφερθεί στη Μία.
Όχι επειδή ήταν το αγαπημένο τους παιδί.
Αλλά επειδή ήθελαν ο Νώε να είναι ο μοναδικός της προστάτης.
Μερικούς μήνες αργότερα, μετά την ολοκλήρωση της έρευνας, οι υπεύθυνοι συνελήφθησαν.
Το καταπίστευμα αποκαταστάθηκε.
Ο Νώε δεν αγόρασε ακριβά αυτοκίνητα.
Δεν μετακόμισε σε έπαυλη.
Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να αγοράσει μια μικρή ραπτομηχανή.
Την ακούμπησε στο τραπέζι της κουζίνας.
Η Μία τον κοίταξε γελώντας.
«Θα μου φτιάξεις άλλο φόρεμα;»
Ο Νώε χαμογέλασε.
«Όσα θέλεις.»
«Γιατί;»
Εκείνος κοίταξε τη φωτογραφία των γονιών τους στον τοίχο.
«Γιατί το πρώτο φόρεμα το έραψα από ανάγκη.»
«Τα επόμενα θα τα ράβω μόνο από αγάπη.»
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως οι γονείς του δεν του είχαν αφήσει μόνο μια ευθύνη.
Του είχαν αφήσει τον σημαντικότερο ρόλο της ζωής του.
Να γίνει ο άνθρωπος που θα έκανε τη μικρή του αδελφή να μη νιώσει ποτέ ξανά μόνη.