Η καμπίνα βυθίστηκε στη σιωπή.
Ακόμη και οι κινητήρες του αεροπλάνου έμοιαζαν ξαφνικά πιο μακρινοί.
Η Άννα κοίταζε την αεροσυνοδό χωρίς να αναπνέει.
«Τι είπατε;»
Η κοπέλα κατάπιε δύσκολα.
«Ο σύζυγός σας μού είπε ότι είχατε περάσει ένα σοβαρό ατύχημα πριν λίγους μήνες.»
Ο Μαρκ έκλεισε τα μάτια.
Ήξερε τι ερχόταν.
«Μου είπε ότι υποφέρετε από απώλεια μνήμης.»
Η Άννα γύρισε αργά προς τον άντρα της.
«Τι;»
Η αεροσυνοδός συνέχισε.
«Είπε ότι δεν τον αναγνωρίζετε πάντα. Ότι κάποιες μέρες τον ξεχνάτε τελείως.»
Οι επιβάτες γύρω τους κοιτούσαν αποσβολωμένοι.
Ο Μαρκ δεν μιλούσε.
«Και μου είπε ότι το να τον ταΐζω θα σας βοηθούσε να θυμηθείτε τις παλιές σας αναμνήσεις όταν επιστρέφατε.»
Η Άννα ένιωσε το στομάχι της να ανακατεύεται.
«Αυτό δεν βγάζει κανένα νόημα.»
Η αεροσυνοδός κοκκίνισε.
«Το ξέρω τώρα.»
Σιωπή.
Μετά η γυναίκα ρώτησε:
«Γιατί το έκανε;»
Κανείς δεν απάντησε.
Μέχρι που ένας ηλικιωμένος κύριος από την απέναντι σειρά σήκωσε το χέρι.
«Επειδή φλέρταρε μαζί της εδώ και δύο ώρες.»
Όλα πάγωσαν.
Η αεροσυνοδός άνοιξε διάπλατα τα μάτια.
«Τι;»
Ο άντρας συνέχισε.
«Τον άκουγα όλη την ώρα.»
Μία γυναίκα πίσω τους έγνεψε.
«Κι εγώ.»
«Της έλεγε ότι είναι ήρωας επειδή φροντίζει τη σύζυγό του.»
«Ότι η ζωή του είναι δύσκολη.»
«Ότι νιώθει μόνος.»
Η Άννα δεν μπορούσε να πιστέψει αυτά που άκουγε.
Ο Μαρκ προσπάθησε να μιλήσει.
«Άννα…»
«Μη.»
Η φωνή της ήταν ήρεμη.
Πολύ ήρεμη.
Και αυτό τον τρόμαξε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.
Η αεροσυνοδός χλόμιασε.
«Περίμενε…»
Κοίταξε τον Μαρκ.
«Μου είπατε ότι η γυναίκα σας δεν θυμάται ούτε την επέτειό σας.»
Η Άννα γέλασε πικρά.
«Ξέρω ακριβώς πότε είναι η επέτειός μας.»
Η κοπέλα κάλυψε το στόμα της.
Κατάλαβε.
Είχε πέσει στην παγίδα.
Ο Μαρκ είχε στήσει μια ολόκληρη ιστορία για να τραβήξει την προσοχή της.
Και εκείνη τον είχε λυπηθεί.
Η αεροσυνοδός έκανε ένα βήμα πίσω.
«Λυπάμαι πολύ.»
Η Άννα την κοίταξε.
Και για πρώτη φορά συνειδητοποίησε κάτι.
Η κοπέλα δεν ήταν το πρόβλημα.
Ήταν απλώς το επόμενο άτομο που είχε εξαπατήσει ο σύζυγός της.
Όταν το αεροπλάνο προσγειώθηκε, η Άννα δεν φώναξε.
Δεν έκλαψε.
Δεν έκανε σκηνή.
Πήρε απλώς τη βαλίτσα της.
Και άρχισε να περπατά προς την έξοδο.
«Άννα, περίμενε.»
Ο Μαρκ έτρεξε πίσω της.
«Ήταν αστείο.»
Η γυναίκα σταμάτησε.
Γύρισε.
Και τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα.
«Ξέρεις ποιο είναι το αστείο;»
Η φωνή της ήταν ήρεμη.
«Ότι νόμιζες πως το πιο ταπεινωτικό πράγμα που συνέβη σήμερα ήταν να σε δω να τρως με κουτάλι.»
Ο άντρας κατάπιε δύσκολα.
«Άννα…»
«Όχι.»
Σήκωσε το χέρι.
«Το πιο ταπεινωτικό ήταν να σε δω να λες ψέματα για μένα σε έναν ξένο μόνο και μόνο για λίγη προσοχή.»
Ο Μαρκ δεν είχε απάντηση.
Καμία.
Δύο μήνες αργότερα, κάθονταν σε συνεδρία γάμου.
Για πρώτη φορά στη ζωή του, ο Μαρκ αναγκάστηκε να παραδεχτεί κάτι.
Δεν έψαχνε ποτέ πραγματικά άλλες γυναίκες.
Έψαχνε επιβεβαίωση.
Προσοχή.
Θαυμασμό.
Και ήταν πρόθυμος να πει οποιοδήποτε ψέμα για να τα αποκτήσει.
Χρειάστηκε πολύς χρόνος.
Πολύς θυμός.
Πολλή δουλειά.
Αλλά τελικά κατάφερε να αλλάξει.
Και χρόνια αργότερα, όταν κάποιος ανέφερε εκείνη την πτήση, η Άννα χαμογελούσε πάντα.
Γιατί η μέρα που είδε τον άντρα της να τον ταΐζουν με κουτάλι σαν νήπιο…
Ήταν τελικά η μέρα που εκείνος αναγκάστηκε να μεγαλώσει.