Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο Σάκης Μπουλάς άφησε την τελευταία του πνοή, σε ηλικία 60 ετών, σκορπίζοντας θλίψη σε φίλους, συνεργάτες και κοινό. Η απουσία του παραμένει αισθητή στον καλλιτεχνικό χώρο, εκεί όπου η παρουσία του ήταν ξεχωριστή και αληθινή.
Με αφορμή τη συμπλήρωση δώδεκα χρόνων από τον θάνατό του, η Μαρία Παναγοπούλου, με την οποία τους συνέδεε στενή φιλική σχέση, έκανε μια βαθιά συγκινητική ανάρτηση. Μέσα από τα λόγια της, ξαναζωντάνεψε εικόνες, στιγμές και μικρές λεπτομέρειες που τον χαρακτήριζαν.
Θυμήθηκε μια παραμονή Πρωτοχρονιάς στο σπίτι τους στο Παλαιό Φάληρο, μπροστά στο καθιερωμένο τραπέζι με την πράσινη τσόχα. Ο Σάκης Μπουλάς, πάντα με το τσιγάρο στο χέρι, με πακέτα σκορπισμένα γύρω του για να μην ξεμείνει. Ένα μικρό τασάκι που άδειαζε μόνος του σε μεγαλύτερο, για να μην κουράζει κανέναν. Ένα πιατάκι με γλυκό στην άκρη «για ώρα ανάγκης» και μια κούπα με δυνατό καφέ που ανανεωνόταν μέχρι το ξημέρωμα.
Στη φωτογραφία, όπως περιγράφει, δεν είναι χαμένος στο παιχνίδι. Ποζάρει επίτηδες, σατιρίζοντας τους «stars» που κουράζονται από τα φλας. Ένα πείραγμα με το δικό του ύφος, γεμάτο χιούμορ και τρυφερότητα.
Στο τέλος της ανάρτησής της, η Μαρία Παναγοπούλου μοιράστηκε μια σκέψη που άγγιξε πολλούς: «Δώδεκα χρόνια σήμερα από την ημέρα που έφυγε ο Σάκης Μπουλάς. Άνθρωπος και Καλλιτέχνης σπάνιος, γλυκός, τρυφερός, ευαίσθητος, από εκείνους που το καλούπι σπάει και δύσκολα ξαναγίνεται.
View this post on Instagram
Η φωτογραφία είναι από άλλη μια παραμονή πρωτοχρονιάς στο σπίτι μας στο Παλαιό Φάληρο, μπροστά στο “παραδοσιακό” τραπέζι με την τσόχα.
Πάντα με το τσιγάρο στο χέρι και πολλά πακέτα γύρω του μην και ξεμείνει. Ένα μικρό τασάκι το οποίο άδειαζε μόνος του σε ένα μεγαλύτερο για να μη με ταλαιπωρεί. Το πιατάκι με το γλυκό στην άκρη “για ώρα ανάγκης”. Και μία κούπα με καφέ, από τα λίτρα που θα κατανάλωνε μέχρι το ξημέρωμα, πάντα νες “βαπορίσιο”.
Όχι, δεν είναι απορροφημένος από το παιχνίδι. Ποζάρει έτσι στον φακό μου, σατιρίζοντας τους “stars” που τους κουράζουν οι φωτογράφοι… Μωρέ Σάκη.
Υ.Γ. Αν εκείνοι που φεύγουν συνεχίζουν να υπάρχουν κάπου αλλού και ξανασυναντιούνται, νιώθω ήρεμη ότι ο Κώστας έχει την καλύτερη παρέα εκεί πάνω…».
Μια ανάρτηση που δεν ήταν απλώς μνήμη. Ήταν μια αγκαλιά σε έναν άνθρωπο που λείπει ακόμη.