Με λόγια που δεν ωραιοποιούν τίποτα, η Μαίρη Συνατσάκη άνοιξε την καρδιά της και περιέγραψε τη ζωή της όπως πραγματικά είναι. Όχι φίλτρα, όχι λάμψη, όχι τέλειες εικόνες. Μια καθημερινότητα γεμάτη κούραση, άγχος και μικρές στιγμές που παλεύουν να κρατήσουν την ισορροπία.
Ως εργαζόμενη μητέρα, με τις ευθύνες να τρέχουν ασταμάτητα, η Μαίρη εξομολογήθηκε πως οι μέρες της σπάνια μοιάζουν εύκολες. Από τη στιγμή που η κόρη της κοιμάται, η λίστα των υποχρεώσεων μοιάζει ατελείωτη. Εκκρεμότητες, δουλειά, σκέψεις που δεν σταματούν ποτέ.
Η ίδια παραδέχεται ότι τις περισσότερες μέρες είναι εξαντλημένη. Καθισμένη με το κινητό στο χέρι, τρώει ό,τι βρει πρόχειρο στο ντουλάπι, όχι από επιλογή αλλά από καθαρή εξάντληση. Δεν το κρύβει, δεν το ντύνει με όμορφες λέξεις. Είναι αυτό που είναι.
Μέσα σε αυτή την κούραση, έρχεται και το βάρος όσων βλέπει γύρω της. Ειδήσεις, εικόνες, δυσκολίες άλλων ανθρώπων. Όλα σωρεύονται και γίνονται ασήκωτα. Το ατελείωτο σκρολάρισμα γίνεται μια παγίδα, ενώ η ελπίδα μεταφέρεται πάντα στην επόμενη μέρα.
Παρόλα αυτά, υπάρχει μια σταθερά. Η ευγνωμοσύνη για την υγεία και η προσπάθεια να συνεχίσει. Να δουλέψει, να δημιουργήσει, να μοντάρει, να σταθεί όρθια. Και κάποιες φορές, όπως λέει, η επόμενη μέρα είναι όντως καλύτερη.
Στο κέντρο όλων βρίσκεται η κόρη της, η μικρή Ολίβια, που έχει αποκτήσει με τον σύντροφό της Ίαν Στρατής. Για τη Μαίρη, το παιδί της δεν είναι απλώς παρηγοριά. Είναι ο άξονας γύρω από τον οποίο γυρίζει όλη η ζωή της. Το φως, ο ήλιος, η κατεύθυνση που ακολουθούν όλοι στο σπίτι.
Μια εξομολόγηση χωρίς ωραιοποίηση, που δείχνει πως πίσω από τις δημόσιες εικόνες υπάρχουν άνθρωποι κουρασμένοι, ευάλωτοι και αληθινοί.