Τέσσερα χρόνια έχουν περάσει από τις 4 Φεβρουαρίου, την ημέρα που η Σίσσυ Χρηστίδου βίωσε μία από τις πιο βαθιές και καθοριστικές απώλειες της ζωής της. Η μητέρα της έφυγε έπειτα από μια μακρά και γενναία μάχη με τον καρκίνο, αφήνοντας πίσω της ένα κενό που, όπως φαίνεται, δεν έχει καλυφθεί με το πέρασμα του χρόνου. Η απουσία της δεν έγινε ποτέ συνήθεια· αντίθετα, παραμένει μια σταθερή, σιωπηλή παρουσία στην καθημερινότητα και στη σκέψη της παρουσιάστριας.
Η συγκεκριμένη ημερομηνία έχει για τη Σίσσυ Χρηστίδου ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα, καθώς συμπίπτει και με την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου. Έτσι, η μνήμη της απώλειας συνδέεται άρρηκτα με έναν ευρύτερο συμβολισμό, φορτίζοντας ακόμα περισσότερο τα συναισθήματα. Δεν πρόκειται απλώς για μια προσωπική επέτειο πένθους, αλλά για μια ημέρα που φέρνει στην επιφάνεια όλο το βάρος της εμπειρίας, της μάχης και της απώλειας.
Η σχέση της Σίσσυς Χρηστίδου με τη μητέρα της ήταν βαθιά, στενή και ουσιαστική. Δεν επρόκειτο μόνο για τον δεσμό μητέρας και κόρης, αλλά για μια σχέση εμπιστοσύνης, στήριξης και συντροφικότητας. Η παρουσιάστρια στάθηκε δίπλα της σε όλη τη δύσκολη διαδρομή της ασθένειας, μοιράστηκε μαζί της τις πιο απαιτητικές στιγμές και βίωσε από κοντά την καθημερινότητα της μάχης, κρατώντας έναν δεσμό που δοκιμάστηκε αλλά δεν λύγισε ποτέ.
Με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων χρόνων από την απώλεια, η ίδια επέλεξε να τιμήσει τη μνήμη της μητέρας της με έναν τρόπο λιτό, αλλά βαθιά φορτισμένο συναισθηματικά. Μέσα από τα social media, δημοσίευσε ένα σπάνιο στιγμιότυπο από την παιδική της ηλικία, στο οποίο εμφανίζεται δίπλα στη μητέρα της. Μια εικόνα απλή, γεμάτη τρυφερότητα, που αποτυπώνει έναν δεσμό αγάπης πριν από τον πόνο της απώλειας.
Τα λόγια που συνόδευσαν τη φωτογραφία ήταν ελάχιστα, αλλά εξαιρετικά δυνατά: «Τέσσερα χρόνια χωρίς μαμά. Σε αγαπώ». Μια φράση που δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Αποτυπώνει την απουσία, τη μνήμη και μια αγάπη που παραμένει αναλλοίωτη, ανεξάρτητα από τον χρόνο που περνά. Για τη Σίσσυ Χρηστίδου, η μητέρα της δεν αποτελεί απλώς μια ανάμνηση του παρελθόντος, αλλά ένα κομμάτι της ζωής της που συνεχίζει να υπάρχει — σιωπηλά, αλλά σταθερά.