Ο Θανάσης Βέγγος έφυγε από τη ζωή το 2011 και η απώλειά του προκάλεσε ένα από τα πιο αυθεντικά κύματα συγκίνησης που έχει γνωρίσει ποτέ η χώρα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας στάθηκαν για ώρες σε ουρές, όχι από υποχρέωση, αλλά από ανάγκη. Για να αποχαιρετήσουν κάποιον που δεν ένιωθαν «σταρ», αλλά δικό τους άνθρωπο.
Το λαϊκό προσκύνημα έμοιαζε με μια σιωπηλή εξομολόγηση αγάπης. Ηθοποιοί, συνεργάτες, φίλοι, αλλά και απλοί θεατές που μεγάλωσαν μαζί του, ένιωθαν ότι αποχαιρετούν κάτι πολύ προσωπικό. Κι όμως, όταν όλα τελείωσαν, τίποτα δεν κύλησε όπως συνήθως. Η νεκροφόρα δεν κατευθύνθηκε σε κάποιο γνωστό κοιμητήριο. Η πορεία της δεν ανακοινώθηκε. Και τότε ξεκίνησε η απορία.
Τι έγινε τελικά με την ταφή του Θανάση Βέγγου;
Για χρόνια, η απάντηση δεν δόθηκε ποτέ δημόσια.
Οι φήμες άρχισαν σχεδόν αμέσως. Κάποιοι μιλούσαν για ιδιωτική ταφή, άλλοι για μεταφορά εκτός Αθηνών. Υπήρχαν και εκείνοι που υπέθεταν αποτέφρωση. Καμία πληροφορία, όμως, δεν επιβεβαιωνόταν. Η οικογένεια επέλεξε να σωπάσει. Και αυτή η σιωπή δεν ήταν τυχαία.
Όσοι γνώριζαν τον ίδιο τον Βέγγο, ήξεραν καλά ότι δεν αγαπούσε τα φώτα, τις δηλώσεις, τις δημόσιες εξηγήσεις. Ένιωθε άβολα με τους επαίνους, απέφευγε τις συνεντεύξεις και δεν επεδίωξε ποτέ να χτίσει μύθο γύρω από το όνομά του. Δεν θα μπορούσε, λοιπόν, ούτε ο θάνατός του να μετατραπεί σε δημόσιο γεγονός.
Η απάντηση ήρθε 14 χρόνια μετά, με τον πιο λιτό τρόπο. Σε ερώτηση του δημοσιογράφου Νίκου Νικόλιζα για το αν ο Θανάσης Βέγγος αποτεφρώθηκε, ο Γιώργος Σταυρόπουλος απάντησε μονολεκτικά: «Συ είπας». Και όταν ρωτήθηκε πού βρίσκεται η τέφρα του, η απάντηση ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτική: «Την έχουν τα παιδιά του στο σπίτι».
Η αποτέφρωση είχε γίνει διακριτικά, χωρίς καμία ανακοίνωση, χωρίς κάμερες, χωρίς δημόσιες δηλώσεις. Όπως ακριβώς έζησε. Χωρίς θόρυβο.
Η απόφαση να παραμείνει αυτό το γεγονός μακριά από τη δημοσιότητα ήταν απόλυτα συνειδητή. Η οικογένεια σεβάστηκε τον τρόπο ζωής του, αλλά και τη δική της ανάγκη για πένθος. Η τέφρα του, φυλαγμένη από τα παιδιά του, δεν έγινε σύμβολο ή δημόσιο μνημείο. Παρέμεινε οικογενειακή υπόθεση. Μια σιωπηλή συνέχεια της παρουσίας του.
Ο Γιώργος Σταυρόπουλος, ένας από τους ανθρώπους που τον έζησαν πιο κοντά από όλους, μίλησε με λόγια που αποκαλύπτουν τον άνθρωπο πίσω από τον μύθο. Τον χαρακτήρισε αδερφό, φίλο, οικογένεια. Είπε πως δεν θα μπορούσε να συνεχίσει στο θέατρο χωρίς εκείνον. Και όταν αναφέρθηκε στη στιγμή του θανάτου του, αποκάλυψε ότι πέθανε στα χέρια του και πως εκείνη η απώλεια τον έκανε να πει «τέλος» σε όλα.
Δεν πρόκειται για μια ιστορία μυστηρίου.
Πρόκειται για μια τελευταία επιλογή ζωής.
Σιωπηλή. Αξιοπρεπή. Ακριβώς όπως ήταν ο Θανάσης Βέγγος.