Τα τρία κοριτσάκια αντάλλαξαν βλέμματα.
Έπειτα η μεγαλύτερη χαμογέλασε.
«Η μαμά μας λέγεται Καμίλα.»
Ο Ηλίας ένιωσε το αίμα να παγώνει.
Το όνομα χτύπησε μέσα του σαν κεραυνός.
Οκτώ χρόνια.
Οκτώ ολόκληρα χρόνια χωρίς καμία απάντηση.
Χωρίς καν να ξέρει αν το όνομα που του είχε πει εκείνη τη νύχτα ήταν αληθινό.
Και τώρα τρία παιδιά στέκονταν μπροστά του.
Τρία παιδιά που θα μπορούσαν να αλλάξουν τα πάντα.
«Πού είναι η μητέρα σας;»
Τα κοριτσάκια έδειξαν προς την άλλη πλευρά του πάρκου.
Ο Ηλίας γύρισε αμέσως.
Και την είδε.
Μια γυναίκα στεκόταν δίπλα σε ένα σιντριβάνι.
Τα μαλλιά της ήταν λίγο πιο κοντά.
Το πρόσωπό της πιο ώριμο.
Αλλά ήταν εκείνη.
Δεν υπήρχε αμφιβολία.
Η Καμίλα.
Η γυναίκα από εκείνη τη βροχερή νύχτα.
Για μια στιγμή κανείς δεν κουνήθηκε.
Κανείς δεν μίλησε.
Η γυναίκα τον κοίταζε σαν να είχε δει φάντασμα.
«Ηλία…»
Το όνομά του βγήκε ψιθυριστά από τα χείλη της.
Τα τρίδυμα γύρισαν χαρούμενα προς εκείνη.
«Μαμά! Βρήκαμε τον κύριο με το τατουάζ!»
Η Καμίλα έκλεισε τα μάτια.
Σαν να ήξερε ότι αυτή η στιγμή θα ερχόταν κάποτε.
Αλλά όχι σήμερα.
Όχι έτσι.
Ο Ηλίας πλησίασε αργά.
«Είναι δικά σου;»
Η φωνή του έσπασε.
Η Καμίλα κοίταξε τα παιδιά.
Έπειτα εκείνον.
Και τελικά έγνεψε.
«Ναι.»
Ο Ηλίας ένιωσε το στομάχι του να δένεται κόμπος.
«Καμίλα… είναι δικά μου;»
Η γυναίκα δάκρυσε αμέσως.
Δεν απάντησε.
Δεν χρειαζόταν.
Η σιωπή της έλεγε τα πάντα.
Ο κόσμος του αναποδογύρισε.
Τα κοριτσάκια συνέχιζαν να χαμογελούν αθώα.
Χωρίς να καταλαβαίνουν τι συνέβαινε.
«Γιατί;»
Η Καμίλα κατέβασε το βλέμμα.
«Προσπάθησα να σε βρω.»
Ο Ηλίας συνοφρυώθηκε.
«Τι;»
«Όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος, γύρισα στο μέρος όπου γνωριστήκαμε.»
Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα.
«Το μπαρ είχε κλείσει.»
«Δεν είχες το τηλέφωνό μου;»
Η γυναίκα γέλασε πικρά.
«Δεν ανταλλάξαμε ποτέ αριθμούς.»
Η ανάμνηση τον χτύπησε σαν μαχαίρι.
Ήταν αλήθεια.
Εκείνη τη νύχτα είχαν συμφωνήσει ότι θα ήταν απλώς μια ανάμνηση.
Μια ιστορία χωρίς συνέχεια.
Κανείς τους δεν φανταζόταν τι θα ακολουθούσε.
«Έψαξα για μήνες.»
«Και μετά;»
Η Καμίλα κοίταξε τα παιδιά.
«Μετά γεννήθηκαν εκείνες.»
Η φωνή της έτρεμε.
«Και φοβήθηκα.»
Ο Ηλίας δεν μιλούσε.
«Δεν ήξερα αν θα ήθελες να είσαι πατέρας.»
«Έπρεπε να μου δώσεις την επιλογή.»
Η γυναίκα άρχισε να κλαίει.
«Το ξέρω.»
Για αρκετά δευτερόλεπτα επικράτησε απόλυτη σιωπή.
Έπειτα συνέβη κάτι απρόσμενο.
Το μικρότερο κοριτσάκι πλησίασε τον Ηλία.
Του έπιασε το χέρι.
«Είσαι θυμωμένος με τη μαμά;»
Η καρδιά του ράγισε.
Γονάτισε μπροστά της.
«Όχι.»
«Τότε γιατί κλαις;»
Ο Ηλίας χαμογέλασε μέσα από τα δάκρυά του.
«Γιατί μόλις σας βρήκα.»
Τα τρίδυμα τον αγκάλιασαν σχεδόν ταυτόχρονα.
Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβε κάτι.
Είχε χάσει οκτώ χρόνια.
Οκτώ χρόνια που δεν θα επέστρεφαν ποτέ.
Αλλά δεν είχε χάσει τα πάντα.
Γιατί μπροστά του στεκόταν η οικογένεια που δεν ήξερε ότι υπήρχε.
Και για πρώτη φορά στη ζωή του, η σπασμένη πυξίδα δεν έμοιαζε χαμένη.
Είχε επιτέλους βρει τον προορισμό της.