Βαριά σκιά έπεσε πάνω στη ζωή της Τόνια Σωτηροπούλου, καθώς μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκε αντιμέτωπη με την πιο δύσκολη απώλεια. Ο πατέρας της, ο άνθρωπος στον οποίο είχε τεράστια αδυναμία, έφυγε από τη ζωή, σε μια ημερομηνία που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της: ανήμερα της ονομαστικής της εορτής.
Η ίδια επέλεξε να κάνει γνωστή τη θλιβερή είδηση με έναν μακροσκελή και βαθιά προσωπικό αποχαιρετισμό, συνοδεύοντας τα λόγια της με φωτογραφίες του πατέρα της. Δεν ήταν μια τυπική ανακοίνωση. Ήταν μια εξομολόγηση γεμάτη μνήμη, αγάπη και εικόνες ζωής.
Η Τόνια Σωτηροπούλου περιέγραψε τον πατέρα της σαν έναν άνθρωπο φωτεινό, γεμάτο χιούμορ και γενναιοδωρία. Έναν «ωραίο τύπο», όπως τον αποκάλεσε, που ήθελε να τον θυμούνται για το γέλιο και τη ζωντάνια του. Αγαπούσε τη θάλασσα, τα λουλούδια, τους φίλους της, την οικογένειά του και στάθηκε δίπλα της χωρίς όρους σε κάθε επιλογή της ζωής της.
Ανάμεσα στις πιο δυνατές στιγμές της αφήγησής της, ξεχωρίζει ο τρόπος που αντέδρασε όταν του ανακοίνωσε ότι θα γίνει ηθοποιός. Όχι με φόβο ή επιφύλαξη, αλλά με χιούμορ και αποδοχή, δίνοντάς της το θάρρος να προχωρήσει. Ήταν εκείνος που της έμαθε, όπως έγραψε, να πέφτει επτά φορές και να σηκώνεται οκτώ.
Η εικόνα του πατέρα της να βγαίνει στο μπαλκόνι κάθε φορά που εκείνη έφευγε από το σπίτι, για να της κουνήσει το χέρι, επανέρχεται σαν μοτίβο αγάπης σε όλη την ανάρτηση. Ακόμα και τους τελευταίους μήνες, όταν πια δυσκολευόταν, προσπαθούσε να το κάνει. Κάθε φορά. Όλα τα χρόνια.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και σε μια πράξη που δείχνει πόσο προνοητικός ήταν: πριν από δεκαπέντε χρόνια είχε φροντίσει να βγάλει το πορτρέτο που θα χρησιμοποιούσαν κάποτε, ώστε να μην επιβαρύνει τους δικούς του σε εκείνη τη δύσκολη στιγμή. Μια κίνηση αγάπης, ακόμα και απέναντι στο τέλος.
View this post on Instagram
Η απώλειά του, την ημέρα της γιορτής της, έκανε τον πόνο ακόμη πιο οξύ. Όμως μέσα στη θλίψη, η Τόνια Σωτηροπούλου μετέφερε και τη φιλοσοφία ζωής που της είχε αφήσει: ότι η ζωή είναι για να τη ζούμε, να τη γιορτάζουμε και να τη μοιραζόμαστε με όσους αγαπάμε.
Το κλείσιμο της ανάρτησής της μοιάζει με υπόσχεση. Ότι θα τον συναντά σε κάθε λουλούδι, σε κάθε γέλιο, σε κάθε ανάμνηση. Ότι θα συνεχίσει να τον «γιορτάζει», όπως ακριβώς εκείνος θα ήθελε.
Ένας αποχαιρετισμός που δεν μιλά μόνο για τον θάνατο, αλλά κυρίως για τη ζωή που προηγήθηκε.