«Βάλ’ τα πίσω.»
Ο γιος μου πάγωσε.
Η νύφη μου χαμογέλασε ειρωνικά.
«Περίσσεψε φαγητό. Γιατί κάνεις έτσι;»
Ο άντρας μου άφησε έναν καφέ φάκελο πάνω στο τραπέζι.
Μέσα υπήρχαν αποδείξεις, τραπεζικές μεταφορές και συμβόλαια.
Εδώ και τέσσερα χρόνια πληρώναμε κρυφά το δάνειο του σπιτιού τους, τα δίδακτρα των παιδιών και αρκετούς απλήρωτους λογαριασμούς.
Ο γιος μας δεν το γνώριζε.
Η νύφη του το γνώριζε.
Και μας είχε ζητήσει να μην του το αποκαλύψουμε ποτέ.
Όταν ο γιος μου διάβασε τα έγγραφα, χλόμιασε.
«Όλα αυτά ήταν αλήθεια;»
Η γυναίκα του δεν μπόρεσε να απαντήσει.
«Και μετά από όλα αυτά ήρθες με άδεια τάπερ για να πάρεις και το τελευταίο κομμάτι από το τραπέζι μας;» τη ρώτησα.
Εκείνη κατέβασε το βλέμμα.
Ο γιος μου άδειασε ένα-ένα τα δοχεία πίσω στις πιατέλες.
«Συγγνώμη, μαμά.»
Για πρώτη φορά δεν υπερασπίστηκε τη γυναίκα του.
Έφυγαν χωρίς τα τάπερ.
Μερικές εβδομάδες αργότερα, ο γιος μου ήρθε μόνος.
Μου είπε ότι είχε αναλάβει πλέον ο ίδιος όλα τα οικονομικά τους και ότι δεν θα δεχόταν ποτέ ξανά να μας εκμεταλλεύονται.
Τότε κατάλαβα πως η γενναιοδωρία είναι όμορφη.
Αλλά μόνο όταν συνοδεύεται από όρια.
Γιατί χωρίς όρια, ακόμη και η αγάπη γίνεται συνήθεια που κάποιοι θεωρούν δεδομένη.