Ο Νικόλας περπάτησε αργά ανάμεσα στα τραπέζια.
Οι έξι γυναίκες τον ακολουθούσαν.
Η αρχηγός τους, η Κατερίνα, είχε ήδη αρχίσει να χαμογελά θριαμβευτικά στους πελάτες γύρω της.
Ήταν σίγουρη ότι είχε νικήσει.
Σίγουρη ότι είχε λυγίσει ακόμη έναν «υπάλληλο».
Ο Νικόλας σταμάτησε στο κέντρο της αίθουσας.
Οι γυναίκες περίμεναν να τους δείξει κάποιο τραπέζι.
Αντί γι’ αυτό, γύρισε προς το προσωπικό.
«Μπορείτε να έρθετε όλοι για ένα λεπτό;»
Οι σερβιτόροι πλησίασαν.
Οι μάγειρες βγήκαν από την κουζίνα.
Ακόμη και ο υπεύθυνος της σάλας στάθηκε δίπλα του.
Η Κατερίνα συνοφρυώθηκε.
«Τι συμβαίνει;»
Ο Νικόλας χαμογέλασε.
«Απλώς θέλω να ξεκαθαρίσουμε κάτι.»
Οι πελάτες άρχισαν να παρακολουθούν.
Η αίθουσα ησύχασε.
«Πριν από λίγα λεπτά, η κυρία δήλωσε ότι είναι στενή φίλη του ιδιοκτήτη.»
Η Κατερίνα ανασήκωσε το πηγούνι της.
«Ακριβώς.»
«Υπέροχα.»
Ο Νικόλας άπλωσε το χέρι του.
«Χαίρομαι πολύ που σε γνωρίζω τότε.»
Η γυναίκα μπερδεύτηκε.
«Τι εννοείς;»
Ο Νικόλας χαμογέλασε πιο πλατιά.
«Είμαι ο Νικόλας Ροντρίγκεζ.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική.
«Ιδιοκτήτης αυτού του εστιατορίου.»
Τα πρόσωπα των φίλων της πάγωσαν.
Η Κατερίνα ανοιγόκλεισε το στόμα της.
Μία φορά.
Δύο φορές.
Καμία λέξη δεν βγήκε.
Ολόκληρη η αίθουσα παρακολουθούσε.
«Περίεργο», συνέχισε ήρεμα ο Νικόλας.
«Γιατί δεν σε έχω ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου.»
Μερικοί πελάτες άρχισαν να γελούν.
Η γυναίκα κοκκίνισε.
«Υπάρχει κάποια παρεξήγηση…»
«Όχι.»
Η φωνή του παρέμεινε ευγενική.
«Δεν υπάρχει καμία παρεξήγηση.»
Έδειξε το προσωπικό.
«Αυτό που υπάρχει είναι έξι άνθρωποι που πίστεψαν ότι μπορούν να προσβάλλουν εργαζομένους επειδή θεωρούν ότι έχουν εξουσία.»
Κανείς δεν μιλούσε.
Ο Νικόλας γύρισε προς τους σερβιτόρους.
«Ξέρετε γιατί δουλεύω ακόμη στη σάλα;»
Ένας νεαρός υπάλληλος χαμογέλασε αμήχανα.
«Επειδή το θέλετε;»
Ο Νικόλας έγνεψε.
«Επειδή κανένας ιδιοκτήτης δεν είναι ανώτερος από τη δουλειά.»
Ύστερα κοίταξε ξανά την Κατερίνα.
«Και κανένας πελάτης δεν είναι ανώτερος από τον σεβασμό.»
Η γυναίκα ήθελε να εξαφανιστεί.
Το καταλάβαιναν όλοι.
Αλλά η μεγαλύτερη ανατροπή ήρθε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.
Ο Νικόλας τράβηξε μια καρέκλα.
Και την τοποθέτησε μπροστά της.
«Καθίστε.»
Η Κατερίνα τον κοίταξε έκπληκτη.
«Τι;»
«Καθίστε.»
«Θα μας εξυπηρετήσετε;»
«Ναι.»
Η αίθουσα έμεινε άφωνη.
«Αλλά με έναν όρο.»
Η γυναίκα κατάπιε δύσκολα.
«Ποιον;»
Ο Νικόλας έδειξε το προσωπικό.
«Θα κοιτάξετε κάθε άνθρωπο που προσβάλατε και θα ζητήσετε συγγνώμη.»
Τα μάτια της γέμισαν ντροπή.
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ, δεν είχε τρόπο να ξεφύγει.
Ένας ένας οι εργαζόμενοι στάθηκαν μπροστά της.
Και εκείνη αναγκάστηκε να πει τη λέξη που απέφευγε μια ζωή.
«Συγγνώμη.»
Όταν τελείωσε, η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα.
Όχι για εκείνη.
Για το προσωπικό.
Για όλους όσοι είχαν δεχτεί προσβολές από ανθρώπους που μπέρδευαν τα χρήματα με την αξία.
Η Κατερίνα έφυγε εκείνο το βράδυ πιο ήσυχη από ό,τι είχε μπει.
Και ο Νικόλας επέστρεψε στη δουλειά του.
Ένας νεαρός σερβιτόρος τον πλησίασε αργότερα.
«Γιατί δεν τις διώξατε απλώς;»
Ο Νικόλας κοίταξε την αίθουσα.
Τους πελάτες.
Το προσωπικό.
Την επιχείρηση που είχαν χτίσει τρεις γενιές.
Και χαμογέλασε.
«Γιατί μερικοί άνθρωποι ξεχνούν τι σημαίνει σεβασμός.»
«Και;»
Ο Νικόλας πήρε μια βαθιά ανάσα.
«Και μερικές φορές το καλύτερο μάθημα δεν είναι η τιμωρία.»
Χαμογέλασε.
«Είναι η αλήθεια μπροστά σε όλους.»