Η γραμμή συνδέθηκε σχεδόν αμέσως.
Η Άννα δεν πήρε ποτέ τα μάτια της από τον Ντάνιελ.
«Χρειάζομαι αστυνομία στη διεύθυνσή μου.»
Η πεθερά της γέλασε.
«Θεέ μου, ακούς τι κάνει;»
Ο Ντάνιελ άρχισε να χαμογελά ξανά.
«Κανείς δεν θα σε πιστέψει.»
Η Άννα δεν απάντησε.
Απλώς ακούμπησε το κινητό στο τραπέζι.
Για πρώτη φορά μετά από χρόνια δεν φοβόταν.
Δεκαπέντε λεπτά αργότερα χτύπησε το κουδούνι.
Οι δύο αστυνομικοί μπήκαν μέσα.
Η ατμόσφαιρα άλλαξε αμέσως.
Η Βίβιαν προσπάθησε να πάρει τον έλεγχο.
«Ευτυχώς ήρθατε. Αυτή η γυναίκα αρνείται να φύγει από το σπίτι μου.»
Ο αστυνομικός την κοίταξε.
Μετά κοίταξε την Άννα.
«Ποια είναι η ιδιοκτήτρια του διαμερίσματος;»
Η Βίβιαν απάντησε πρώτη.
«Ο γιος μου φυσικά.»
Η Άννα χαμογέλασε.
Και άνοιξε ένα συρτάρι.
Έβγαλε έναν φάκελο.
Τον ακούμπησε μπροστά στους αστυνομικούς.
Ο Ντάνιελ συνοφρυώθηκε.
«Τι είναι αυτό;»
Η γυναίκα δεν απάντησε.
Ο αστυνομικός διάβασε τα έγγραφα.
Μετά ξανακοίταξε τον Ντάνιελ.
«Κύριε, αυτό το διαμέρισμα ανήκει αποκλειστικά στη σύζυγό σας.»
Η σιωπή που ακολούθησε ήταν εκκωφαντική.
Η Βίβιαν γέλασε νευρικά.
«Όχι, όχι. Κάποιο λάθος έχει γίνει.»
Ο αστυνομικός γύρισε τα χαρτιά προς το μέρος της.
«Δεν υπάρχει κανένα λάθος.»
Η γυναίκα χλόμιασε.
Ο Ντάνιελ έμεινε ακίνητος.
Σαν να είχε μόλις ακούσει άλλη γλώσσα.
«Τι εννοείτε ανήκει σε εκείνη;»
Η Άννα σηκώθηκε αργά.
«Ο πατέρας μου το αγόρασε πριν σε γνωρίσω.»
Ο άντρας την κοιτούσε άφωνος.
«Όχι…»
«Ναι.»
Η φωνή της ήταν ήρεμη.
«Και το προγαμιαίο συμβόλαιο που υπέγραψες το προστατεύει πλήρως.»
Η Βίβιαν κάθισε αργά στην καρέκλα.
Το πρόσωπό της είχε χάσει κάθε χρώμα.
«Άρα…»
Η Άννα την κοίταξε.
«Άρα δεν είναι το σπίτι σας.»
Οι αστυνομικοί αντάλλαξαν βλέμματα.
Έπειτα ο ένας στράφηκε προς τον Ντάνιελ.
«Υπάρχει επίσης καταγγελία για σωματική επίθεση.»
Η καρδιά του άντρα άρχισε να χτυπά δυνατά.
Φαινόταν.
Η Άννα έδειξε το μάγουλό της.
Ήταν ακόμη κόκκινο.
Και ολόκληρη η σκηνή είχε καταγραφεί από την κάμερα ασφαλείας της τραπεζαρίας.
Κάμερα που ο ίδιος είχε εγκαταστήσει πριν έναν χρόνο.
«Για λόγους ασφαλείας.»
Η ειρωνεία ήταν σχεδόν αστεία.
Οι αστυνομικοί είδαν το βίντεο.
Και όλα τελείωσαν.
Μέσα σε μία ώρα ο Ντάνιελ και η μητέρα του μάζευαν βιαστικά τα πράγματά τους.
Η Βίβιαν έκλαιγε.
Φώναζε.
Απειλούσε.
Αλλά κανείς δεν την άκουγε πλέον.
Ο Ντάνιελ στάθηκε για λίγο στην πόρτα.
«Άννα…»
Η γυναίκα δεν τον κοίταξε καν.
«Δεν ξέρεις πόσο θα το μετανιώσεις.»
Τότε εκείνη γύρισε.
Και χαμογέλασε.
Για πρώτη φορά εκείνο το βράδυ.
«Όχι.»
Η φωνή της ήταν σταθερή.
«Εσύ δεν ξέρεις.»
Η πόρτα έκλεισε.
Και η σιωπή επέστρεψε.
Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν η σιωπή του φόβου.
Ήταν η σιωπή της ελευθερίας.
Μήνες αργότερα, η Άννα στεκόταν στο ίδιο μπαλκόνι.
Κοιτάζοντας τα φώτα της πόλης.
Το διαμέρισμα ήταν επιτέλους ήσυχο.
Δικό της.
Όπως ήταν πάντα.
Και τότε θυμήθηκε τη φράση που της είχαν φωνάξει εκείνο το βράδυ.
«Φύγε από το σπίτι μου.»
Χαμογέλασε.
Γιατί τελικά το μεγαλύτερο λάθος τους δεν ήταν ότι την υποτίμησαν.
Ήταν ότι ξέχασαν ποιανού σπίτι ήταν πραγματικά.